عسلویه، تشنه در سایه پتروشیمیها
بازدیدها: 51
✍🏻بومطر-ندای عسلویه
نشست اخیر کمیته اجرایی شورای راهبردی شرکتهای پتروشیمی منطقه پارس، با عناوین جذابی مانند “توسعه پایدار”، “هماهنگی منطقهای” و “تقویت مسئولیت اجتماعی” برگزار شد.
اما واقعیت تلخ میدانی، با این شعارهای پرزرق و برق فرسنگها فاصله دارد. در حالی که مدیران برای آیندهی “شهرکها” برنامهریزی میکنند، مردم شهرهایی چون عسلویه، نخل تقی و بیدخون، در همین روزهای گرم خرداد، با بیآبی، بیبرقی و بیتوجهی روزگار میگذرانند.
روز عید قربان امسال، برای بسیاری از مردم این مناطق نه عید بود و نه جشن؛ تنها تشنگی و گلایه مهمان سفرههایشان شد.
آیا مدیران پتروشیمی از این بیآبی بیخبرند؟ یا اینکه مسئولیت اجتماعی را فقط در قالب پروژههای نمایشی و جلسات رسمی تعریف کردهاند؟ مردم این مناطق که سالهاست دود و آلودگی و صدای بیوقفه تاسیسات را تحمل کردهاند، حالا باید تشنگی هم به دوش بکشند؟
سوال اینجاست که چگونه پروژه انتقال آب برای شهرکهای دور، اولویت پیدا میکند اما روستاها و شهرهایی که دقیقاً در مجاورت تأسیسات عظیم گازی و پتروشیمی قرار دارند، سالهاست با بحران آب دستوپنجه نرم میکنند؟ مگر نخل تقی و عسلویه، همسایگان همین کارخانهها نیستند؟ چرا صدای تشنگی آنها به گوش هیچ نهادی نمیرسد؟
روزگار ما مردم عسلویه، شبیه همان چشمه عذاری شدهایم که آبش را به دور میدهد و خودش خشک و بیرمق میماند. نمیتوان با شعار “توسعه پایدار” بر دردهای امروز مردم خاک ریخت و انتظار داشت فردا چشمانتظار عدالت بمانند. اگر شورای راهبردی پتروشیمیها به مسئولیت اجتماعی باور دارد، اولین گام باید رسیدگی به مشکل آب در همین شهرهای میزبان صنایع عظیم باشد، نه تسریع آبرسانی به شهرکها.
رسالت اجتماعی، از همین جا آغاز میشود: آب برای عسلویه، نخل تقی و بیدخون و کل شهرستان عسلویه
